Tanjant

O zamanlar sevda denen illet yoktu sokaklarımızda

Ve hüzün eşlik etmezdi oyunlarımıza.

Güneş bize doğardı

Ve karşı mahallenin çocukları

onu hep çalardı.

Yokuşlar bekler her sabah

Rüzgar bize göz kırpardı.

Çeşme başında dünden kalan oyun sırası

ip olur geçmişe kadar uzanırdı.

Büyümek dediler sonra

yoksa yine onlar mıydı?

tüm mahalleler toplaşıp

çocukluğumuzu mu çaldı?

Eşkıya

Dolamışlar beline kefenlerin en beyazını
Alacalı bulacalı bir fistan dikmişler sonra,

Yanı başlarında kader ki şahitleri

ötelerinde zaman, cellatları.

kaftanlar delik deşik.

yürecikleri bölük pörçük.

tek bir lokma yok midelerinde

ama boğazlarına dizilmiş

tüm cümleleri.

saplar tutmaz, baltalar kesmez.

şu arkadaki dağlar

ağlamak dışı pek bir şey bilmez.

Yaprakların Sesi

Bir kere de sonbahar oluversin,
dökülsün en güzel yaprakları ağaçların.
Sarı sarı, çıtırdasın sokaklarda.

Öyle ki, örtsün tüm çirkinlikleri

kulaklarda yalnız

yaprakların sesi.

Ne olacak bu sefer sarı olsa sanki yapraklar?

Tüm çirkinliklere badana yapılsa

hepsi sapsarı olsa. 

Ne olacak bir gün de güneş doğmasa?

Dünya dönmeyi durdursa,

silkelese üstündeki pislikleri.

Sen, ben, hepimiz dökülsek

Dünya sadece iyiliklere kalsa?

Mihman

Gidenlere bir bak!
Var mıydılar, cidden?
Olsalardı eğer
Vardıkları yerde olmazlardı
Hiçbiri.

BİZ

Paylaşsak bir doğumu
senle ben.

Şöyle güzel bir doğmak alsak, 

yarı yarıya bölüşsek.

Biraz sen doğsan, biraz ben.

Kalanlarımız birleşse;

Bir tanenin içinde

biraz sen olsan, 

biraz da ben

İkiye Bir

Bir konu bulalım, tartışalım gece gündüz
Sevda olsun mesela.

Ne zaman ki birimiz haklı çıktı
O zaman kopsun kıyamet.

Sen mi çok seversin
En çok mu ben severim?

Fasit Daire

karayeller alacak intikamını körpe bedenlerin
topraktan taşacak azot, her yer solucan kaynayacak.
tabancalar susacak ve ilk defa
hayat kazanacak.

insan nesli büyüyecek;

ve beraberinde hırsları da.

sonra en kana susamışları çıkacak,

barışın arkasına sığınıp

kızılcık şerbeti hazırlayacak.

her zaman olduğu gibi,

eline fırsat geçen her kurban

kendi katliamını yapacak.

Incarnatio

İnsan yeterince büyük düşünürse

Düşünün gölgesini görebilir.

Düşü yeterince büyürse
Göklerde bir yıldız kayabilir.

Dileğini tutsun herkes.
Her an biri düşebilir.

Les Raisins Verts

Neresinden tutarsam tutayım elimde kalıyor bu aşk.
Her biri dikenle bezenmiş
Her biri birbirinden dikenlenmiş.
Yoksa ben bilmez miyim sevmesini?
En alasını yaparım yapmasına,
Ama
Bilmem bu aşklar neden bu kadar kirlenmiş.
Ellerimde zift,
Konduramıyorum,
Hiçbir yere yakışmıyor aşk denen Allah'ım.
Hepsi lekeli,
Hepsi çirkin.
Bu aşk denen şeyi
Baştan mı yaratsan Allah'ım?
Ya da beni,
Çünkü bana aşk lazım,
Ama kendime yakıştıramıyorum Allah'ım.
Koca kalbime bir baraka bile yapamıyorum.
Kapılarında kilit olmayan yuvamda
Bu ifrit duyguya kapılarımı açamıyorum.
İmreniyorum,
Hem de ne çok bir bilsen Allah'ım.
Diğer kulların nasıl aşkla dolup taşmış ama!
Bir çiğ tanesi kadar bile düşmemiş bana.

Allah'ım
Beni de biraz alçalt da
Şu insani duyguyu tadayım.

Ruh Tufanı

Hüznü gölgesinden okunuyor.
Gözlerini dikmiş şafağa,
Bir dua mırıldanıyor,
Mucize gerçekleşsin;

Tüm bunlar bitsin istiyor.

Güneşi takip ediyor,

Neden sonra mehtabı yakalıyor.

Gözleriyle deşeliyor anı,

Ama kayda değer

hiçbir şey bulamıyor.

Hüznüne hüzün katıyor,

Nedendir, içindeki boşlukta bir ıslık sesi.

Rüzgar estikçe saçları savruluyor,

içinde bir şeyler çağıldıyor.

Anlıyor Musa'yı,

Koca denizi ikiye ayıran içindeki hiddeti.

Anlıyor;

Bazı şeyler mucizeye dönmeli,

Bazı şeyler insanın içinde

döndükçe sönmeli.

Bazı damlalar sele dönüşmeli

Bazen de sel her şeyi yıkıp geçmeli.

Bilmece

Ne yukarındayım
Ne de aşağında.
Aslında bakarsan
Göreceksin beni tam karşında.

Neyim ben?

Bir kul, bir insan, bir can.

Zahr

Ben hayat ışığımı kıstım biraz,
Avizelerimi kaldırdım.
Tüm lambalara sarı ışık taktım.
Gürültüsüz, yormayan
Bir salı akşamında,
Geçmişten bir soluk aldım;
Örtü oldu tüm yıllarım.
Tecrübeyle işlenmiş battaniyemi örttüm,
Sıcak ama dikenli
olsun, yuva gibi.
Evimdeydim.
Tüm o şatafatlı, dev aynalı hayatımı
Tek bir ışığa indirdim.
Ne iyi ettim.

İyi İnsan

Başkasının çiçekli yoluna göz diken
Kendi kurak toprağından da olur.

Başkasının çiçekli yoluna imrenenin toprağı
Bir gün bağ bahçe olur.

Kendi yoluna bakanın her çıkmaz yolu

Eninde sonunda cenneti bulur.

Kafes

Çırpınıyor kanadı kırık kuş.

Ne tabib bulabiliyorum ne kafes.

Elimde bir sargı,

Delik deşik yüreciğimin 

kanatlarını sarıyorum.

Kuşumun yüreğine tuz basıyorum.

Ne yapacağımı bilemiyorum,

Kapana kısılıyorum.

O çırpınıyor,

Ben de ağladıkça ağlıyorum.

O çabalıyor,

Bense çabaladığımı sanıyorum.

Son kez atıyor kalbi.

Avuçlarım sıkılı,

İçinde yüreğimin kuşu,

Ya bilerek ya bilmeyerek

Canını alıyorum.

Çiftdüşün

Eğer zamanının ötesindeysen,
Mekanlara sığmıyorsan

derler ki; Ya şeytansındır ya Tanrı.

İşte bunu duydu mu insan,

şaşarsa hangi biri olacağını

madalyon döner durur,

her saniye görür ikiyüzlü bi sanrı.

On İki İnfazı

Bir suç mahalli, zaman.

Her yer kan revan.
Yelkovan kovalar akrebi.
Saat vurur onikiyi.
Bir sürü tanık, çokça mağdur.

Her saniye bir insan,

Her saniye gözyaşı.

Vaz da geçmiyor,

Sokaklar mutsuzlarla taşıyor.

Akrep yelkovanı vuruyor

artık tüm saatleri on iki kovalıyor.

Ne kadar kaçarsan kaç;

Kaçınılmaz son gelip,

sevdiğin ne varsa 

hepsini senden çekip alıyor.

360 ̊

Zihnimdeki tüm isimlerin tasması çıkmış
Hepsi birbirinden uzağa kaçmış.
İsimler sahipsiz,
Sahipler izinsiz.
Bir şey var,
Çağıramıyorum,
Bir isim var,
Bağrınıyorum.
Tutuşturuyorum her birini birbirine.
Beni vermişim kendime,
Bilmiyorum kendim nerde, kimde?

Balon

Sırılsıklam olmuşum
Büyük kabustan daha büyüğüne uyanmışım.
Bir mum dikmişler pastama
Üfledikçe her şeyi yakmışım.
Yüreğime giydirmişler yırtık bir ceket.
Bir türlü dikiş tutturamamışım.
Ciğerlerim yanmış, deli gibi öksürmüşüm.
Şu cigarayı tüttürenlere imrenerek sönmüşüm.

Yok olmak, hiç olmamaktan iyidir.

Zaman hızla geçmiş
öyle ki doğum günlerim üst üste binmiş.

Dünüm bitmemiş,

hepsini yaşanmayacak yarınlara eklemişim.

Sahi kaç yaşındayım ben?

biliyorum, bir gün şu yollardan geçmiş olacağım

tutulmamış sözleri,

tüm sancılarla 

ardımda bırakacağım.

zamanı geldiğinde, 

ben çoktan gitmiş olacağım.

Farklı mı öleceğiz?

Farklı mı olacak sanki

evimiz eşya dolsa?

ne değişecek,

her gün farklı bir şehri görsek?

İsterse dünyanın en güzel işinde çalışalım,

Bize madalya mı takılacak?

Hadi, taktık o madalyayı, 

ısırdık altını; sonra?

farklı mı öleceğiz?

Filler Tepiniyor

Yaşamla ölüm
Tepemizde tepindikçe
Ayakları altında ezilmeye devam edeceğiz.

Bugün gelmezse sıran, merak etme
Yarın mutlaka sana da gelecek 

İkisinden biri seni de yok edecek.

Cevapları kaybetmek, soruları bulmaktan daha zordur.

Bazen bir soruyu o kadar sorarsın ki
Bir bakmışsın, cevapsın.
Bazen soruyu arar durursun.
Cevabında kaybolursun.

Bazı cevaplar bulursun,
Sorulardan yoksun.
Bazen hem soru vardır hem cevap
Ama tüm hepsi senden yoksun.

RİYÂ

Şunu bilmeli insan;
Sönen mumu bazen
hiçbir ateş tekrar yakamaz.

Üzüm

Ben demir bükmeyi bilmezdim,
ellerimi kıra kıra öğrettiler.

çiçek koparmayı bilmezdim,
kök söktüre söktüre öğrettiler.

hoş, ağaç dikmeyi de bilmezdim,

sonra
ocağıma incir ağacı diktiler,

ben toprağı bilmezdim
en derine indim;
yecüc ile mecüce selamınızı ilettim.

ya dün ya yarın

Şehrin loş ışıklarında bir acele.
Dünün yarınında,
Bugününse şimdisinde
Neye yetişiyoruz?
Akşam olmuş,

Güneş batmış.

Herkes evine dönüyor.

Hayvanlar bile acele etmiyor.

Yarının dününü bitirdim,

Bugünün yarınından banane?

Onu da yarınki düşünsün.