Bu dünyayı anlamıyorum.
O kadar yalnızım ki perdelerim bile kapalı.

Kemal'e Ermek

Gözlerine bakmak,

Aynı anda gökyüzüne bakmak,

Aynı göğe bakabilmek,

Hepsi aynı;

Gözden ırak olunca

Gönül hepsini bir kılarmış.

Eller ne (E)der?

Bazen bir insanın omzumuzdaki eli ağır gelir.
Bazen ağır gelir yaşadıklarımız,
Biz de taşıyamadıklarımızı içimize atarız;
üstünü örteriz, karanlıkta bırakırız.
Sonra tüm ağlayamadıklarımız,
içimize attığımız tüm gözyaşları kederle birleşir;
rutubet olur, kurunun yanında yaş da yanar
kederle çürürüz.
Bir bakmışız el sayısı artmış,
Taşıyamadıkça taşmış kambur olmuşuz.

Eller, sanıyoruz ki kederimizi paylaşacak
Sanıyoruz ki eller bizi avuçlarına alacak, yükümüzü hafifletecek.
Ama kimi zaman yükün kendisinden başka bir şey değildirler

Hep yanındayım, anlıyorum, dinliyormuş gibi yapıyorum...

Ah o eller, boş konuşmasalar kim bilir neler neler diyecekler?

Çiçek (K)açtı

Ben ne yapacağım bu hayatla?
Ne yapmalı? Nasıl yaşamalı?
Birden üşüdüm, hissettim.
Güneş gözlerimi aldı ve geri vermedi.
Birden boşluk hissettim ve o karadelik;
bir daha ne mutluluğu tattım ne de hüznü.
Çimlere uzandım, bir daha uyuyamadım
Saçlarım dağıldı, umursamadım.
Annem kotumdaki çim izine kızdığındaysa duymadım.

Biliyor musun ben aslında 

Kördüm, sağırdım, hissizdim,
Bunlar ne o karadeliğin suçu, ne de güneşin.
Ben yokluğumda bile var olmaya çalıştım

Bardağın ne tarafından bakalım?
Ben aslında bardağı doldurmaya çalıştım,
Sonra masaya çarptım,
Sonra biraz su masaya döküldü,
Sonra bardak düşüyor sandım
Sonra bardağı tutmaya çalıştım
Sonra bardak düştü
Sonra kırıldı.
Biliyor musun; sonra sonra anladım
Bardak düşmüyordu, düşen aslında bendim.

Bardağı mı doldurmaya çalıştım? Yoksa amacım kırmak mıydı?
Yoksa düşerken tutunmaya mı çalıştım?
Hiç bilmiyorum.
Ama biliyor musun,
Ben düşerken bile bardağı düşündüm,
Sonra bardağı düşürdüm.
İnanır mısın? Ben bile bilmiyorum,
ama,
Biri bile bana,
Bir kere bile bardak gibi davransaydı
Sonunda düşüp kırılacak olsam bile mutlu olurdum.
Ama zaten ben umursamam ki, biliyosun
Hepsi o karadeliğin suçu...