ve de

Sevgili insanlık,

Hepimiz yanıldık.

Belki de kötüler kazanmalı,

İnsanlığın dibi kazınmalı.

Ya da uzaylı istilası olmalı,

İnsanlar -hepsi- kaçırılmalı

Ya da herkes birbirini asmalı.

Ya da,

Ya da...

Döngümek

Gecenin hüznü sokaklarına düşüyor,

yıllanmış yanaklarına sarkıyor sonra.

Her zamanki gökyüzü şimdi çok 

farklı görünüyor.

Sonra sanıyor ki, aya ışığını

O'nun yüzü veriyor.

Ay tutuluyor

Kendi tutuluyor.

Sokak lambaları yanık;

neredeyse yüreği kadar.

Bedeni sudan taş;

Yıkık, gölgeli şehir gibi

Hiroşima'dan sağ çıkan küller gibi.

Göğe bakıyor.

Gök hiç oralı değil.

Yıldızlara tek tek hüznünü işliyor;

hüznünde o'nun yüzü.

Sonra neden, gece ışıldıyor.

Hüznü yanaklarından ayağına,

Oradan toprağa iniyor

Dünya tekrar mı dönmeye başladı? Bilmiyor.

Yetişen her çiçek o'nun sureti.

Bir çiçek koparıyor, topraktan.

Sonra tepelenmiş bir toprağın üstüne,

koyuyor; mezardan bir taşın önüne.