Eşkıya

Dolamışlar beline kefenlerin en beyazını
Alacalı bulacalı bir fistan dikmişler sonra,

Yanı başlarında kader ki şahitleri

ötelerinde zaman, cellatları.

kaftanlar delik deşik.

yürecikleri bölük pörçük.

tek bir lokma yok midelerinde

ama boğazlarına dizilmiş

tüm cümleleri.

saplar tutmaz, baltalar kesmez.

şu arkadaki dağlar

ağlamak dışı pek bir şey bilmez.

Yaprakların Sesi

Bir kere de sonbahar oluversin,
dökülsün en güzel yaprakları ağaçların.
Sarı sarı, çıtırdasın sokaklarda.

Öyle ki, örtsün tüm çirkinlikleri

kulaklarda yalnız

yaprakların sesi.

Ne olacak bu sefer sarı olsa sanki yapraklar?

Tüm çirkinliklere badana yapılsa

hepsi sapsarı olsa. 

Ne olacak bir gün de güneş doğmasa?

Dünya dönmeyi durdursa,

silkelese üstündeki pislikleri.

Sen, ben, hepimiz dökülsek

Dünya sadece iyiliklere kalsa?

Mihman

Gidenlere bir bak!
Var mıydılar, cidden?
Olsalardı eğer
Vardıkları yerde olmazlardı
Hiçbiri.