Bu ağırlığın altından kalkmaya çalıştım
ama her gün gölgeli bir yalnızlığa uyandım.
Yalnızlığımı büyütünce adam olur sandım.
Nereden bilirdim,
daha da sarıldım.
Kulaklarım uğuldarken herkesten,
Ben ışıklarımı kapattım.
O zamanlar sevda denen illet yoktu sokaklarımızda Ve hüzün eşlik etmezdi oyunlarımıza. Güneş bize doğardı Ve karşı mahallenin çocukları onu ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder