Bazen ağır gelir yaşadıklarımız,
Biz de taşıyamadıklarımızı içimize atarız;
üstünü örteriz, karanlıkta bırakırız.
Sonra tüm ağlayamadıklarımız,
içimize attığımız tüm gözyaşları kederle birleşir;
rutubet olur, kurunun yanında yaş da yanar
kederle çürürüz.
Bir bakmışız el sayısı artmış,
Taşıyamadıkça taşmış kambur olmuşuz.
Eller, sanıyoruz ki kederimizi paylaşacak
Sanıyoruz ki eller bizi avuçlarına alacak, yükümüzü hafifletecek.
Ama kimi zaman yükün kendisinden başka bir şey değildirler
Hep yanındayım, anlıyorum, dinliyormuş gibi yapıyorum...
Ah o eller, boş konuşmasalar kim bilir neler neler diyecekler?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder